Alles geven – een ode aan wild moederschap

Acht jaar geleden werd ik moeder.

Daarvoor was ik al bijna tien jaar plusmama, dus ik dacht dat ik wel wist wat er op me af kwam, maar hemeltje, ik had geen idee.

Jonkies voeren_014 ed
Koolmees in onze tuin

Nooit eerder had ik deze diepe, wilde drang gevoeld om mijn kind te beschermen tegen alles en iedereen. Ik kan het geen liefde noemen, zeker niet tijdens die eerste koortsachtige weken dat ik en mijn lichaam probeerden het trauma te verwerken dat de geboorte van mijn zoon (medisch gemonitord maar alles bij elkaar gelukkig min of meer natuurlijk) ons gebracht had. Er was zelfs geen ruimte voor al te veel emotie, er was alleen rauwe overleving. Maar van de allereerste dag wist ik dat zich een band gevormd had met een ander wezen die alles wat ik tot dan toe kende in de schaduw stelde.

Jonkies voeren_008 ed.jpg
Vers gevangen lunch

Ik moest denken aan onze oude kater, die woest en agressief elk indringer van zijn terrein verdreef (en de littekens had om dat te bewijzen), maar die, toen hij kennismaakte met de jongen die hij verwekt had bij een straatkat en die wij in huis gehaald hadden om te verzorgen en uit te delen, ze alleen zachtjes besnuffelde, en zich vervolgens afwendde. Ze waren zijn bloed, ze hadden zijn geur. Hij herkende iets aan hen. Ze waren van hem.

Dat was precies wat ik voelde voor mijn zoon. Hoe romantisch en Anne-Geddessachtig sentimenteel we ook worden als het aankomt op onze kinderen, de waarheid is zoveel eenvoudiger en dieper. We zijn met hen verbonden in ons bloed.

Dat is wanneer het dier in ons wakker wordt. En dat bedoel ik als een compliment. Onze diepste instincten, onze zuiverste natuur, kan ons meest betrouwbare kompas zijn.

Jonkies voeren_015 ed.jpg
Lunch afleveren

Als ik het koppel koolmezen in de weer zie om hun jongen te voeren in het nestkastje dat we voor ze gehangen hebben, word ik herinnerd aan die eerste jaren van onophoudelijk zogen, voeden, schoonmaken, zorgen. Ik moet bekennen dat die hele toestand me behoorlijk uitputte.

Jonkies voeren_011 ed cut.jpg
Deze vonden ze niet lekker…

Hoe diep ook de dierlijke drang waarmee ik van mijn zoon houd, ik ben niet het soort moeder die eerst en vooral wil voeden en verzorgen. Ik ben een creatieve ziel die ruimte nodig heeft om gelukkig te zijn, en dag in dag uit ten dienste staan van een ander wezen eiste een tol die ik niet had verwacht.

Jonkies voeren_018 ed cut.jpg
Ze hebben nóg honger, dus…
Jonkies voeren_020.JPG
… daar gaan we weer.

Ik ging er een tijdje helemaal aan onderdoor. Het heeft me ook ongelooflijk veel geleerd. Dankzij dat alles ben ik een veel beter mens. Maar ik ben ook blij dat mijn jong nu acht jaar oud is en stilaan zijn eigen boontjes kan doppen…

(Hoewel we laatst een kort stukje video-opname terugvonden van ongeveer zes jaar geleden. Jongens, wat was hij snoezig! Ik smolt ter plekke.)

Hofstade en de Donk in de lente 116.JPG
Sobran en ik in 2011 (foto van mijn papa)

Moedertype of niet, alle mama’s zijn dezelfde, vermoed ik…

Advertenties

One thought on “Alles geven – een ode aan wild moederschap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s