Linkshandig

Bij het naar huis fietsen vandaag betrapte ik mezelf erop dat ik stuurde met één hand  — de linker. En dat voelde goed.

B, B & E_156 ed cut 2.jpg

Ik ben rechtshandig. Wat ik ook doe — een blik openen, een tas op mijn rug tillen, een stapel papier mee grissen — mijn rechterhand kwijt zich ervan zonder dat ik erbij stilsta of erover nadenk.

Ik ben daar sinds kort bewuster van geworden, want ik vrees de eerste, aarzelende aanzet van artrose in mijn rechter duim te bespeuren. Ik word pas veertig eind dit jaar, dus het is een beetje vroeg voor dergelijke kwalen, maar artrose is een familiekwaal, en ik heb veel kans er vroeg of laat mee in aanraking te komen. Mijn eerste gedachte was: oh, nee, niet mijn schrijfhand! Ik schrijf nog steeds met de hand, bijna elke dag, en ik geniet daarvan. Ik hou van mijn handschrift, ik hou van het gevoel van een pen op papier, en mijn gedachten stromen op een andere manier als ze gevraagd (of toegestaan) wordt om langzamer naar de oppervlakte te komen. Pijn of niet, dit zal ik niet snel opgeven.

Seth handgeschreven cut2
The Book of Seth (c) KV

Ik zou met plezier meer delegeren naar mijn linkerhand. Ik heb vorig weekend geprobeerd om te snoeien met mijn linkerhand, terwijl mijn rechter de dode stengels van het afgelopen jaar vasthield, en dat werkte best goed. Maar dat neemt niet weg dat er erg weinig dingen zijn die ik beter kan mijn linkerhand  dan met mijn rechter. Behalve dus: een fiets (of een auto) besturen.

Dat heeft natuurlijk een eenvoudige en logische verklaring. Omdat ik rechtshandig ben, zal ik alle andere dingen die ik tijdens het fietsen wil doen (een zakdoek opdiepen uit mijn vestzak, mijn kap over mijn hoofd trekken) automatisch met mijn rechterhand doen, terwijl ik het ogenschijnlijk eenvoudige proces om de fiets in evenwicht te houden overlaat aan mijn linkerhand. Als je autorijdt in Europa betekent dat bijna automatisch dat je versnellingen leert schakelen. Dat houdt de rechterhand een aardig deel van de tijd bezig, en laat het sturen – alweer – aan de linkerhand…

Jaren van training hebben er feitelijk voor gezorgd dat mijn linkerhand veel behendiger geworden is in het op koers en in balans houden van de fiets dan ik me realiseerde. Onlangs nog merkte ik hoeveel vloeiender ik reed als mijn linkerhand het stuur vasthield en ik iets moest zoeken in mijn rechter vestzak, dan wanneer ik ik iets nodig had uit mijn linkerzak en het sturen dus aan mijn rechterhand moest toevertrouwen. Een gelijkaardig patroon is gegroeid bij het autorijden.

Hoe toepasselijk, dacht ik. Hoe mooi.

Op een of andere manier voelt het juist aan dat mijn rechterhand —  mijn yang, actieve, mannelijke kant  —  zich zou bezighouden met de concrete, naar buiten gerichte taken, en mijn daden zou vormgeven in de wereld om mij heen. En al die tijd gebeurt er iets anders op de achtergrond, onophoudelijk, bijna onopgemerkt: mijn linkerhand  —  mijn intuïtieve, sensitieve, voelende kant  —  stuurt, en houdt koers.

Dit is hoe mijn leven werkt, denk ik. Mijn rechterkant pakt de dingen aan die moeten gedaan worden, en de taak van innerlijk kompas heb ik toevertrouwd aan mijn intuïtieve kant, en die doet dat fantastisch: hij is gevoelig, solide en betrouwbaar, en onder zijn leiding is mijn rit vloeiend en oprecht.

Het is een betoverende reis.

B, B & E_153 ed cut 3.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s