De draad die ons verbindt

Mijn zusje Elin stapt over anderhalve week in het huwelijksbootje. Man van haar keuze en haar leven is een (waai)boom van een Franse vent met een grote mond en een peperkoeken hartje, die door elektronenmicroscopen tuurt en aan elke mogelijke rots hangt, met of zonder klimtouw.

K&C Klimmen_0111

Nico heeft avondeten in de late uurtjes, kaas als dessert en drietaligheid de standaard gemaakt bij ons aan tafel. We spreken behalve Frans namelijk ook vaak Engels onder elkaar, een taal die mijn zus verkiest en die hij uitstekend beheerst – alleen aan het inspector Clouseau-accent is nog wat werk…

Nico heeft zelfs mij – Miss Onsportief – en mijn echtgenoot Mister Hoogtevrees al in een klimharnas gekregen en naar de top van een rots geholpen (lees: gehesen, in mijn geval toch).

Hij ziet mijn zusje graag en wil alles voor haar doen, zelfs al trapt hij op haar tenen en kneust hij een paar van haar ribben bij het inoefenen van een openingsdans – ik zeg maar wat – of begint hij met plezier de auto te wassen in zijn zwembroek een kwartier voor iedereen opgekleed in diezelfde auto moet zitten om naar een chique restaurant te rijden.

Het huwelijksaanzoek gebeurde op de top van de Vesuvius (zegt dat iets over zijn temperament?) met een… cactus.

Een handleiding, hoor ik u denken. Toch wel, ja. Maar bij die handleiding horen ook bakken liefde en goede wil, en een zusje dat zielsgelukkig is.

Een paar dagen geleden hielden we haar vrijgezellenweekend. Een enterrement de vie de jeune fille, zoals dat zo subtiel heet in het Frans.

Het was een hartelijk en ongedwongen verblijf onder vrienden, waarvan sommigen elkaar nog niet eerder hadden ontmoet, met lekker eten, gezelschapsspelletjes, een fijne wandeling en een paar diep doorvoelde rituele momenten.

Er werden wensen uitgesproken, herinneringen gedeeld, eindeloze knuffels gegeven. Het verleden werd afgesloten en uitgewuifd, er werden kaarsen aangestoken en vriendschapsbanden gesmeed.

Als afsluiter op zondagmorgen droeg de hele kring van aanwezigen mijn zusje op nauwelijks meer dan hun handpalmen, om haar zo in liefde en verbondenheid naar de volgende fase van haar leven te tillen. Het was zo mooi als het klinkt terwijl ik het schrijf.

Brisy_217

Toen we nadien spontaan in een kring zaten, met de handen in elkaar geslagen, riep mijn zus haar ‘stam’ bijeen: iedereen die was uitgenodigd maar er niet bij had kunnen zijn dat weekend. En iedereen die, van veraf of dichtbij, van haar hield.

Ze kwamen in drommen. De kamer vulde zich met hun aanwezigheid. Ze waren van alle tijden en van alle plaatsen en er waren er veel van wie geen naam of gezicht te onderscheiden viel. En haar stam, merkte ik, was ook een beetje die van mij. Ik voelde mijn man in de buurt, een hartsvriend, mijn zoon die in gedachten om de hals van ‘tante Elin’ vloog. Er kwamen tranen toen mijn zus zei dat ze haar grootouders in de kamer voelde, de mensen bij wie wij zijn opgegroeid.

Er is een draad die ons verbindt – haar en mij, onze vrienden en familie, iedereen in de kamer én daarbuiten.  Hij loopt als een navelstreng tot het begin van de wereld, en hij draagt het gezicht van de mensheid.

Als de twee geliefden elkaar binnenkort hun ja-woord geven, zullen mijn zus en haar man ongetwijfeld overladen worden met geschenken van iedereen die uit heel Europa én daarbuiten voor de plechtigheid naar Gent is afgezakt.

Maar het meest bijzondere cadeau heeft zij ons gegeven.

Brisy_211.JPG

Advertenties

One thought on “De draad die ons verbindt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s