Grote zus

Een overlijdensbericht bij de post. Ik denk aan de lieve kennis van wie ik weet dat ze zwaar ziek is.
Ik plooi de brief open, een zielloos, koud ontwerp. Ik zie een Engelse naam en mijn eerste vrees is: familie van mijn man uit de VS. AFS-ouders zo oud als onze eigen ouders, en dus nog te jong om nu al te verliezen.

Het blijft een paar seconden troebel, omdat de woorden niet accorderen met wat ik kan begrijpen of accepteren. Maar de betekenis dringt uiteindelijk toch tot mij door.

Het is niet de lieve kennis. Het is geen familie uit Amerika.
Ik lees mijn eigen naam.

Soms verlies je mensen uit het oog. Eerst zijn ze een tijd erg belangrijk in je leven, maar op zeker moment drijven ze stilletjes bij je vandaan. Je verstaat elkaar niet meer zo goed als vroeger. Je laat elkaar los. Je vraagt je nu en dan af hoe het met de ander gaat, maar je contacteert haar dan toch maar niet. De laatste ontmoeting was immers niet zo’n succes.

Wat een rotte manier om nu toch afscheid te moeten nemen.
Haar familie heeft mijn adres gevonden. Of heeft zij het hen bezorgd?

My dear… why didn’t you reach out?

david-newbatt
David Newbatt – Bathing in the pool. Kocht ik deze kaart voor jou? Kreeg ik ze van jou? Ze is het eerste waar ik aan denk .

Soms herken je iemand, en omarm je een vreemde als een verwant, omdat het op een of andere manier gewoon zo is.

Sherry.
Je kruiste mijn pad tijdens een opleiding die ik volgde op een heel diep en fragiel moment in mijn leven. Je ademde wijsheid. Je was een cancer survivor, puur op je eigen kracht en met een batterij aan research en alternatieve middelen, tegen alle adviezen van artsen in. Je was een sterke vrouw met een scherpe geest en een heerlijk Brits gevoel voor humor.

Sherry, wij kwamen thuis bij elkaar. Niet zo gek, want we deelden veel. Verstand, gevoeligheid, een liefde voor energiewerk, een liefde voor dagboeken en voor graven in onszelf en onze evolutie. Kwetsbaar en oersterk tegelijk. Onze paden liepen een hele tijd parallel. Bovendien hadden we – lichtjes ongelooflijk – dezelfde voornaam, én dezelfde geboortedatum. Mijn oudere tweelingzus leek je wel. We stuurden elkaar jaren wederzijdse verjaardagskaartjes. Onze dag.

Mijn naam was jouw échte voornaam. De naam waarmee iedereen je nu aansprak, legde je uit, was er gekomen omdat je Zweedse moeder in je kindertijd hertrouwde met een Brit en je toen ongevraagd met zich meenam om daar te gaan leven. Tsjisjtin (zoals onze naam in het Zweeds eigenlijk wordt uitgesproken) zou geen Engelsman over de lippen krijgen en vroeg dus om een verengelsing. Naturally.

We gingen door een heleboel interessante kronkels in onze persoonlijke ontwikkeling, en gebruikten elkaar voor een stuk als herkenningspunt. Je was bijna dertig jaar ouder dan ik, maar dat leek niet te deren.
Jij was mijn wijze klankbord, degene die me de juiste kritische vragen stelde op het juiste moment. Je geest was zo scherp, ik kon weinig of niets voor je verbergen.
Die geest was ook je vloek. Je kruisigde jezelf ermee. Je worstelde, harder en bewuster dan ik ooit enig mens heb zien worstelen, om in je emoties te kunnen afdalen, de gevoelens die daar om uitdrukking smeekten gewoon te kunnen laten zijn, je eraan over te geven zonder de angst om erdoor te worden vernietigd. Je werkte hard om tot dat punt te komen. Elke stap van dat proces leek zo zwaar voor jou. Er was zoveel weerstand te slopen.

Tegelijk kon ik zien, steeds duidelijker met het verglijden van de jaren, dat jij bleef worstelen met dezelfde oude demonen. Ik betrapte mezelf op de gedachte dat ik naar je opgekeken had, en dat ik nu op gelijke hoogte gekomen was maar jij blijkbaar niet meer evolueerde. Zo voelde jij het niet. Je had het gevoel dat je juist een aantal waardevolle inzichten aan het formuleren was, en je wilde er voor het eerst in je leven mee naar buiten komen – een heel gewaagde stap voor jou; ik herinner me dat het ooit maanden van deliberatie vroeg of je al dan niet een LinkedIn-profiel zou durven aanmaken…

Misschien heb ik je evolutie toen niet genoeg gewaardeerd. Indertijd – onze laatste e-mails dateren van 2013 – dacht ik alleen maar: Jesus, Sherry, after all this time, are you still trying to get over that part of your childhood? Een aantal van de dingen die je me presenteerde om na te lezen klonken voor mij zó evident. Ik kon me niet voorstellen dat iemand als jij, die ik altijd op een hoger niveau dan mezelf had gezien, nog altijd bezig zou zijn om dingen te ontrafelen die ik ondertussen al jaren achter me had gelaten.

Ik zal nooit weten of ik het bij het rechte eind had, of dat jij gewoon een heel fundamenteel aspect van ons mens-zijn – de conceptie van de ziel, de relatie van kinderen met hun ouders en de manier waarop hen dat vormt en in zekere zin bepaalt voor de rest van hun leven – wilde uitdiepen tot op een niveau waar het voor mij zijn relevantie verloor, omdat mijn weg nu eenmaal gewoon een andere was dan de jouwe.

Hoe het ook zij, de conversatie verstomde. De voorgestelde nieuwe afspraak kwam er niet. En de stilte trad in. Drie jaar. In diepe vriendschappen niet eens zó veel. Maar genoeg om blijkbaar opnieuw ziek te worden, af te takelen, en in stilte te sterven.

Vorige week nog vroeg ik me af of ik toch niet nog eens contact moest opnemen, kijken hoe het met je ging. Het is te lang geleden, dacht ik. Het moet ongeveer het moment geweest zijn dat jouw familie mijn adres vond in je archieven en besloot mij een bericht van je overlijden te sturen.

Je laatste verblijfplaats was een palliatief centrum, leer ik als ik de naam opzoek van de instelling die bedankt wordt in je overlijdensbericht. Is de kanker uiteindelijk toch teruggekomen? Heeft iets anders het leven uit je weggevreten?

Ik kan me alleen maar afvragen: waarom heb je me niets laten weten? Ik zou gekomen zijn. Ik zou mijn tweelingzus begeleid hebben tot waar ze moest gaan.

K's Choice_103.JPG

Sherry, ik kom je overal tegen hier in huis. De amethyst die je me gaf, straalt op het kastje op de overloop. De hopeloos onpraktische toiletrolhouder in de vorm van een engel (geen rol die daarin past, tenzij hij al half opgebruikt is) houden we koppig in dienst.

Ik weet niet eens of ik een foto van je heb. Misschien sta je ergens, in een lade vol analoge prints, op de achtergrond. Een huwelijk, een feestje? Ik zal je gezicht waarschijnlijk tegenkomen op een moment dat ik het het minst verwacht. Of misschien ook niet. Maar ik heb geen foto nodig, ik herinner me nog perfect hoe je eruit zag. Je magere, bijna uitgeteerde lijf, de pezige holte aan je keel, het blauw van je ogen en het blond van je haren. Ik herinner me je stem, hoog en een beetje gebroken. Ik herinner me de twinkeling in je ogen toen je binnenviel op de house warming van het huis in Aalst dat Christophe en ik als eerste stap in ons leven samen hadden gehuurd, en hoe je daar iedereen charmeerde, je grote rieten mand naast je stoel zette, je wollen mantel die dienst deed als jas opzij sloeg en om een glas water vroeg. Je geraakte aan de praat met deze en gene, en ik holde van hier naar daar in de drukte. Na een half uur herinnerde je me luid en duidelijk ten aanzien van de hele kamer aan wat ik je bij het binnenkomen al beloofde: ‘Kirstin, could I please have my drink?’
Hilariteit.

Dat is hoe ik me jou zal herinneren.

Farewell, big sister.
Till we meet again.

Advertenties

One thought on “Grote zus

  1. Beste Kristin,

    elke woord…
    elke zin…
    is in een zodanige dankbaarheid geschreven naar en voor jouw geliefde grote zus Sherry…
    dan doet afscheid altijd pijn
    en zijn gepaste woorden niet gemakkelijk te vinden.

    Sterkte bij de vele herinneringen vanuit het verleden om in de geleidelijke aanvaarding van het verlies nieuwe toekomst te kunnen ontdekken.

    Mijn deelneming,

    Jan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s