Wat de pijl vraagt

Dat het tijd was voor andere horizonten, leerde het plateau mij.

Dat ik sommige dingen die mij alles gegeven hadden wat ze konden, mocht loslaten. Dat ik in plaats daarvan vlinders mocht volgen, liefdes mocht voelen. Dat ik gekke dromen en invallen mocht onderzoeken op hun toepasbaarheid in mijn dagelijkse realiteit.

Eén vlinder die passeerde, zelfs toen ik me nog volop in de verwarring van mijn ‘plateaufase’ bevond, was kyudo.

dsc_0324
Bron: https://tokyobling.wordpress.com/tag/kyudo

Ik had er eerder over gehoord, en ik werd er nu aan herinnerd. Een mens krijgt de juiste zetjes op het juiste moment. Een artikel gedeeld op Facebook, meer hoeft dat niet te zijn. Ga dat onderzoeken, fluisterde een stemmetje in mij. Ik zocht meer informatie, en ik herkende de roep van iets wat misschien wel bij mij paste. Het stemmetje fluisterde luid genoeg om contact op te nemen met de Belgische federatie en de dagen af te tellen tot de dojo in Brussel eindelijk weer open ging na de zomerstop, zodat ik kon gaan proeven van de eeuwenoude discipline van Japans boogschieten. Een combinatie van meditatieve concentratie en discipline met bescheidenheid, focus en meesterschap.

Ik wist toen niet wat ik moest verwachten. Maar ik schreef wel dit:

Kyudo:

To be straight like a tree,
firmly rooted and open to the world as the bow
is drawn and stretched;

to be focused on the moment
and only that, a pristine stillness of thought and action;
to release an arrow, not because
there is a target to be hit
but because that is what the bow is for and what the arrow
asks it to do;

to be a human bow, open,
firm and stretched to the point of utter focus
and to release one’s arrow into the world,
not because there is a target that needs to be met,
but because that is what you are for
and what the arrow asks you to do

 

Nu, een half jaar verder, heb ik geleerd dat, zoals alles wat schijnbaar moeiteloos gaat, deze meditatieve kunstvorm eigenlijk heel moeilijk is.
Ik heb geleerd dat er tweehonderd dingen zijn waarop je tegelijk moet letten.
En ik vermoed dat ik er, net als voor schrijven, waarschijnlijk talent voor heb.

02042010001
Bron: http://www.lx-archerie.fr

In december was ik uitgeput. Het jaareinde was door omstandigheden erg zwaar, ik was óp. Ik sleurde mezelf naar de training omdat ik het gevoel had dat ik dat aan mezelf verplicht was. Maar ik stond niet ‘in mijn kracht’. Ik schoot slecht, ik verwondde mezelf, tot twee keer toe (een boogpees die terugslaat op een blote arm = drie dagen schaaf/brandwonden en twee weken blauwe plekken).

Ik ging de kerstvakantie in met een wrang gevoel: was dit meer dan ik aankon? De trainingen vielen op weekdagen na het werk. Ik moest naar huis met trein en fiets en was doorgaans pas tegen elf uur ’s avonds thuis. Eén keer op twee moest ik de dag daarop om zes uur alweer uit de veren. Ik functioneer maar gezond met acht uur slaap, dus dit was per definitie roofbouw. Kon ik dit wel volhouden?

Ik nam vakantie, ik ging uitwaaien in de Pyreneeën, parkeerde tijdelijk mijn vragen en mijn onbehagen.
Vorige week ging ik, met een klein hartje en nogal wat reserves, terug.

Het ging goed.
Ik had bijgeleerd. Ik nam de tijd tussen redactie en dojo. Ik at lekker, ik ontspande. Ik was op tijd voor de training maar geen half uur meer te vroeg, zoals daarvoor. Ook de training zelf was verrassend goed. Mijn lichaam had een aantal dingen geïntegreerd. Mijn houding klopte, mijn bewegingen waren beter. Ik kon houdingen corrigeren. Ik schoot juist. Of alvast zonder mijzelf te verwonden.

Iedereen die ergens aan begint, droomt ervan om er goed in te worden. Maar ik neem de dingen één dag per keer, en ik kan nog niet met zekerheid zeggen of dit iets is wat ik op lange termijn kan waarmaken. De discipline van een aantal van de oudere leden, die mij geregeld minzaam helpen bij mijn stuntelende pogingen, maakt mij erg bewust van mijn eigen bescheidenheid. Twintig, dertig jaar onafgebroken oefening, het vraagt een bijzonder soort toewijding.

Tegelijk weet ik dat dit voor mij niet draait om een titel. Ik geniet van elke stap, hoe klein ook. Ik vind het niet erg om een beginner te zijn die er nog niets van bakt. Elke keer dat ik erin slaag om de boog te openen en die krachtmeting door mijn lijf voel gaan, elke keer dat er een pijl vertrekt en landt waar hij hoort, is een moment waarop alles even helemaal juist is.

Als er één ding is wat ik ondertussen begrepen heb, dan is het dat elke stap van het pad telt.

En dat mijn impulsieve poëtische bespiegeling deze zomer helemaal niet zo ver naast het doel schoot.

5041b056ea5971ebba281ae1273726e2
Bron: Pinterest
Advertenties

Een reactie op “Wat de pijl vraagt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s