De stem van de boer

In jou leeft een stukje van alle generaties die voor jou kwamen, stelt de Amerikaanse manueel therapeute Tami Lynn Kent. Je genetische en emotionele erfenis – van vaders- en moederkant – komt op onverwachte momenten in jou tot uiting. Leer je voorouders en hun geschiedenis kennen, en je leert ook iets over jezelf.

Kent heeft het haar levensmissie gemaakt om vrouwen te helpen beter thuis te komen in hun bekkenbodem, en zichzelf. Daarvoor gebruikt ze een medische geschoolde benadering, maar ook haar vermogen om ‘energiestromen’ in het menselijk lichaam te observeren en te beïnvloeden. Haar boek Wild Feminine leest als een bizarre maar bijzonder krachtige mix van hands-on fysieke therapie (vaginale massage, iemand?) en diep psychologisch en spiritueel inzicht, en is zonder twijfelen een van interessantste boeken die ik dit jaar onder ogen kreeg.

Watermolen_007.JPG

Ik heb mij altijd meer verbonden gevoeld met de familie van mijn moeder. Dat klinkt mooi, maar eigenlijk bedoel ik daar alleen mijn grootouders langs moederskant mee, de mensen bij wie ik opgroeide, en die als een koppel schaduwouders achter mijn eigen ouders stonden, met alle voor- en nadelen van dien voor een kind dat vier opvoeders heeft. Maar het is dus niet gek dat ik een veel hechtere band had met hen dan met de ouders van mijn vader, een weinig hartelijk koppel zelfstandigen die zich hadden laten bedriegen door een familielid en straatarm eindigden op een piepklein appartement, bitter en uitgeblust vóór hun tijd, en op latere leeftijd allebei dement.

Vaderskant was evenwel rijk aan neven en nichten, oudooms, -tantes en aangetrouwden die na het bijleggen van een jarenlange familievete (de protagonisten van de vorige generatie eenmaal overleden) van elke begrafenis een bonte en hartelijke gelegenheid maakten. Ik vond al die mensen aardig, maar ik stond er doorgaans bij als een krampachtig glimlachende buitenstaander. Thuiskomen? Dat gebeurde pas als ik van zo’n feestje weer naar huis kon.

Mijn vader en ik delen een liefde voor fotografie en het geschreven, raak gekozen woord. Maar zijn sympathie voor stambomen heb ik niet geërfd. Van op de zijlijn liet ik dus de nieuwtjes over me heen gaan van hoever een of andere neef ondertussen gevorderd was in het familiale stamboomonderzoek. Tot een eind in de zeventiende eeuw of zo – niet slecht. Maar al bij al weinig opwindend: generatie na generatie cultivateur in de streek rond Geraardsbergen. Een stamboom vol boeren, tja. Kun je in Vlaanderen iets anders verwachten? Van vader op zoon zwoegen op het land, en met kromgetrokken rug en kapotte gewrichten sterven in bescheidenheid, zo niet armoede, in de schaduw van alsmaar dezelfde kerktoren. Was dit een embleem om trots op te zijn?

Van de kant van mijn fijnbesnaarde grootmoeder langs moederskant kreeg ik mijn liefde voor muziek en kunst mee. Haar man, mijn grootvader, leverde het onderwijzersbloed en het beruchte temperament van de Bruylanden, dat in mij afgezwakt is tot geen blad voor de mond nemen en rechttoe-rechtaan zeggen waar het op staat. Ik heb lang gedacht dat dat de enige familie-erfenis was die ik nodig had. Het was ook de enige waar ik voeling mee had.

Nu denk ik daar anders over.

Hemel_060 ed.jpg

Ik heb mezelf er al vaker op betrapt. Bij het luisteren naar commentaren van economen over ‘marktwaarde’ van producten, bij het lezen over de digitale ratrace, het volgen van debatten over de voordelen van mondialisering. Ik voel hoe een diepe argwaan de kop opsteekt. Er zit een oude landbouwer in mij, die zijn hoofd schudt en zegt: kom van die wolk en kijk naar de grond onder je voeten. Hij zegt: iets is in essentie precies zoveel waard als het werk dat je erin hebt gestoken om het te maken, of de tijd die het nodig heeft gehad om te groeien, en niet wat de mensen ervan vinden. Luister naar je lichaam, luister naar de seizoenen. Dát zijn de ritmes die ertoe doen, de hartslag van de wereld. Al het andere is een zeepbel van hoogmoed.

Het zijn gevoelens die ik al langer hoog houd. Ze vormen mijn kompas in een stormachtige wereld van alsmaar meer, sneller, beter, mooier, en zorgen ervoor dat ik sommige vereisten van me af kan schudden als de illusies die ze in feite zijn.

Ik ben een kind van mijn tijd, en ja, ik vind het fijn dat de wereld een dorp is, en dat steeds meer dingen mogelijk worden. Ik wil de planeet binnenlaten in al haar kleuren en geuren, en opstaan voor zoveel mogelijk nieuwe indrukken.

Maar iets in mij zegt regelmatig: stop. Steek je wortels in de grond. Blijf bij jezelf. Adem diep in en uit, en weet dat jouw lichaam, en jouw leven op deze precieze plaats, uiteindelijk nog altijd de enige concrete ankerpunten zijn die je hebt.

Het is de stem van die oude landbouwer die ik hoor, van die hele afstamming van boeren met gezond verstand, die wisten wat het was om met hun lijf – en met het land – precies die dingen tot stand te brengen die ze nodig hadden om te overleven.

Het is herfst, oogsttijd. En misschien dus ook het moment om een kleine hulde te brengen aan de voorouders die daar het meest van afwisten.

Watermolen_200.JPG

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s