Toch maar niet

‘We hebben erg lang getwijfeld.’
Ja, dat had ik al gemerkt.
‘Nu hebben we beslist.’
Eindelijk.

‘Toch maar niet.’

Nikki's tuin_041 ed cut.jpg

Ach, ik begrijp ze wel. Mijn werk paste al wel vaker niet in een vakje. Ook dit keer dus niet.
Maar er zijn natuurlijk leukere boodschappen om te krijgen. En ja, ik baal.

Niet zozeer omdat dit weer een manuscript is dat er heel waarschijnlijk nooit komt als boek. Ook niet omdat er een jaar van wachten overheen ging voor er blijkbaar eindelijk knopen konden doorgehakt worden. Zelfs niet om de lelijke gedachte die onvermijdelijk de kop op steekt: terug naar af.
Wél omdat ze bij rood zeggen: probeer eens blauw. En bij blauw: zou je dit niet eens aanbieden bij rood?

Het werk dat op dit moment in mijn leven door mijn pen ter wereld wil komen, is blijkbaar paars, dames en heren. Of veelkleurig, zo u wilt. En de wereld waarin het moet proberen te gedijen is nuanceblind. Of zo voelt het bij momenten toch.

Daar kunnen rood en blauw wellicht niets aan doen. Ze zien alleen hun eigen kleur, en ze trekken hun grens erg scherp. Dat is hun recht. Maar tussen die beide grenzen ligt nog een heel landschap. Alleen zijn degenen die dat bewonen blijkbaar de enigen die het kennen. En daar zitten precies ook geen uitgevers.

Is dit de frustratie van een middelmatige auteur die werk aflevert dat niet voldoet? Van een weigering moet je iets leren, vind ik. Maar het enige wat ik weet is dat ik deze boodschap al vaker kreeg, en dat het resultaat telkens hetzelfde is: wie op twee stoelen tegelijk thuishoort, valt er tussenin.

Misschien moesten we de stoelen maar eens afschaffen. Zou dat geen idee zijn? Dan kan ieder werk thuis zijn bij zichzelf, en niet meer in een Vakje.
Mij lijkt het wel wat.

Maar het ziet er niet naar uit dat er snel schot in de Afschaffen-Van-Vakjes-zaak komt. Dus blijft mijn manuscript voorlopig alsnog ongepubliceerd in een lade liggen.
Jammer. Voor mij, en misschien voor nog wel wat meer mensen, die net als ik niet zo hard in lijntjes geloven.

En ik werk door. Natuurlijk werk ik door. Alleen is het nu misschien even tijd om in winterslaap te gaan. Maar de lente komt wel, houd ik mezelf voor. Dat moet wel.
Dat doet ze altijd.

Een reactie op “Toch maar niet

  1. Beste Kristien,

    graag bezorg ik jou zomaar vrijblijvend de aansluitende gedachten bij jouw mooi stukje ‘Toch maar niet’ : weet dat voor mijn elke nieuw seizoen ook alle andere seizoenen in zich draagt.
    Er kan geen huidige herfst zijn zonder de voorbije zomer, lente en winter. De herfst NU draag alles in zich vanuit het verleden…
    En kom jij dan niet tot het uitschrijven van het manuscript wees dan voor mij overtuigd dat de gedachten zich aan het vormen zijn – vanuit het verleden- in de komende stille rustige tijd.
    Weet dat het kleine diertje ‘de mol’ stevig aan het doorwerken is in de winter en geen winterslaap doet door de duidelijke herkenbare molshopen op het sneeuwwitte zachte helder tapijt bij een mild zonnetje…
    ‘Haast u langzaam ‘ is voor mij een wijsheid die ik probeer alle dagen toe te passen met vallen en opstaan. Suc6.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s