Het plateau

Cobra_015.JPG

Ik kom uit een lastige periode.
Of, misschien juister: ik kom uit een periode van vervellen. Loslaten. Laagjes afpellen.
En nu heb ik eindelijk de indruk dat ik een interessant punt heb bereikt.

Ik heb mijn levenspad lang beschouwd als een tocht bergop, een berg om te beklimmen. Er moest school gelopen, een diploma gehaald, een job gevonden, een gezin gesticht, een carrière als schrijver nagejaagd.
Jarenlang liep ik dit ingebeelde pad. Soms raakte ik buiten adem, en de weelderig groene alpenweiden leken immer onbereikbaar. Maar ik ging door, ervan overtuigd dat ik op een dag het plateau zou bereiken dat de gevorderden onderscheidde van de  beginners, de professionals van de amateurs. Daar aangekomen zou alles eindelijk op zijn plaats vallen.

(Is het al duidelijk waar dit heen gaat?)

Ik had wat tegenslagen. Ik kreeg twijfels over het werk dat ik deed. Twee stiefkinderen opvangen was ondankbaar en emotioneel zwaar. Mijn eigen zoon baren en opvoeden was een fantastische maar extreem uitputtende onderneming. Ik slaagde er in op tien jaar tijd vier romans te publiceren, maar ik bereikte nooit het punt waarop publiek en uitgever reikhalzend uitkeken naar een nieuw boek.
In plaats daarvan zwoegde ik voort en ploeterde ik verder. Ik klopte op deuren die telkens weer dicht bleven en ik wachtte – hoopte – op het moment dat het hooggelegen plateau eindelijk in zicht kwam.

Cobra_017.JPG

Het verraste me ergens deze zomer. Ik ging al een tijdje door een proces van groeiend bewustzijn over wat ik werkelijk wilde doen om een verschil te kunnen maken in de wereld, en ik had de afgelopen maanden een aantal doelen en idealen losgelaten waarvan ik merkte dat ik ze ontgroeid was. Het leek een beetje op vervellen. En dat voelde goed.

En toen haperde er iets. De ontwikkeling kwam knarsend tot stilstand, twijfel sijpelde binnen. Ik verloor elke vorm van richting en doel. Het leek er sterk op dat ik helemaal nergens raakte.

Ik zat achter het stuur van onze auto, ergens op een bochtige Spaanse autostrade, toen het beeld zich met volle kracht presenteerde. Ik zag mijzelf staan op een weide. Het hoge gras had de strokleur van droge zomers. Vanuit kikvorsperspectief zag ik alleen het gras, en mijzelf daarin vanaf kniehoogte. Om mij heen niets dan blauwe lucht.
Op dat moment besefte ik: ik ben er al. Ik heb dat hoge plateau waar ik naar streefde bereikt. Ik sta er. Alleen… hier is niets.

Ik had het mij voorgesteld als een plek waar ik kamp kon opslaan – of een blokhut kon bouwen – en mij kon innestelen. Van daaruit kon ik verder op ontdekking trekken, de schoonheid en de kracht van de berg opzuigen als nectar. Leven en genieten. En nu stond ik hier – en ik zat vast. Niets dan gras en lucht. Geen alpenweide, geen blokhut, geen hellingen meer om te beklimmen, noch paden om te volgen.
Is dit een midlife crisis, vroeg ik me af. Het leek er wel op.

Het vroeg wat tijd (en een heerlijk verhelderend gesprek met mijn dierbaar zusje) om het volgende te begrijpen: ja, ik heb inderdaad het plateau bereikt. Ik heb alle doelen die ik mij in een eerdere levensfase had gesteld waargemaakt. Ik heb mijn plaats in de wereld veroverd, als moeder, auteur, journalist en professional. Ik ben misschien niet de bestsellerauteur die ik ooit gehoopt had te zijn, maar ik heb niemand nog iets te bewijzen. Ik heb maturiteit gekregen, ik weet wie ik ben en ik word bemind, geapprecieerd en gewaardeerd.
Ik heb de plek bereikt die ik altijd beschouwde als mijn bestemming.

Dus wat nu?

Cobra_003.JPG

Nu – en het was even wennen aan dat idee – is geen troosteloze zee van verdroogd gras. Eigenlijk is het een plek van pure luxe. Ik hoef geen steile hellingen meer te beklimmen, tenzij ik daar zin in heb. In plaats daarvan kan ik rustig rondkijken en beslissen welke richting mij het meest aanstaat. Misschien waait er een fijne wind en wil ik die een tijdje in mijn rug. Misschien is er een vlinder om te volgen. Misschien wil ik alleen maar op de grond liggen en een tijdje naar de wolken kijken. En dat is prima. Alles is prima. Ik mag hier zijn zolang als ik wil. Het voorrecht van deze plek is dat ik alle vrijheid heb om mij te amuseren.

Ik begreep dat ik heel lang alleen maar geklommen had. De droom van het plateau – naïef en wel – hield me op de been. En toen ik de boomgrens bereikte, ergens in de loop van vorig jaar, begon ik laagjes af te pellen die overbodig waren geworden. Het voelde als een bevrijding, tot ik op het punt kwam dat ik voelde dat ik me helemaal had blootgegeven. En nu begrijp ik dat ook dat een bevrijding is.

Dus hier ben ik dan, op het plateau. Geen laagjes meer om af te pellen.
Nu is het tijd om mij te amuseren.

Cobra_013.JPG

Dit stuk verscheen eerder in het Engels op Cowbird.

 

 

Advertenties

2 reacties op ‘Het plateau

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s