Terrein heroveren

Somber voorjaar_016 ed cut.jpg

Een huis dat een aantal weken alleen gelaten is, is een vreemd wezen.
Het is in winterslaap gegaan. De stroom van de dingen is gestopt, de hartslag gestaakt. Stilte heeft zich over meubels en voorwerpen gedrapeerd.
Het huis staat niet op wacht tot we terugkeren, het is eenvoudig blijven steken in een schemerzone, halverwege een uitgesproken zin, en daarin bevroren.

Het heeft ons nodig om zijn stroom weer in beweging te krijgen, om een vaas te vullen, een kraan te laten lopen, iets op te bergen, een deur te sluiten, een raam te openen.
Als je roert in water dat een tijdje heeft stilgestaan, krijg je eerst alleen maar viezigheid. Dat is hoe het voelt als ik door de schemerige kamers dwaal van ons voor vakantie verlaten huis: ik waad door enkeldiep water, en overal om mij heen klotst modder in natte wolken. Het ruikt zelfs onaangenaam.

Tegelijk, op een ander niveau, heeft het huis een eigen leven geleefd terwijl wij weg waren. Stof heeft zich verzameld, poezen hebben de piano en de eettafel ingelijfd bij hun territorium, trage tekenen van natuurlijk verval zijn tevoorschijn gekropen uit de schaduwen.
Terwijl we de stroom weer in beweging brengen en het huis wekken uit zijn verdoving, veroveren ook wij weer ons terrein, en dwingen dit andere leven terug naar de hoeken en kieren waar het vandaan kwam.

We bereiden de bodem voor, om er weer in te kunnen wortelen.

 

(De Engelse versie van dit stuk vind je op Cowbird)

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s