Hartskwesties

Ga rustig zitten. Doe je ogen dicht.
Haal diep adem en ontspan.

En stel je nu voor dat je – om wat voor reden dan ook – nog maar een jaar te leven hebt.

Varenlotuskaars_060 ed cut 2.jpg

Een mens krijgt al eens confronterende opdrachten tijdens een training persoonlijke ontwikkeling en coaching. Dit was er eentje. Maar na de aanvankelijke schok en angstige weerstand (weinigen van ons denken met plezier na over de eindigheid van het leven, en al helemaal niet dat van onszelf), bleek het een schatkamer van inzicht.
Wat zou je nog gaan doen in dat jaar, werd ons gevraagd. Waarmee zou je stoppen?

De antwoorden kwam verrassend snel en waren zeer helder. Ongelooflijk hoe bewust zijn van de dood, van een einde, de dingen in je leven plots in perspectief plaatst.
Plots zie je wat belangrijk, ja zelfs essentieel voor je is. En je begrijpt welke bezigheden ballast zijn die je zonder schuldgevoel kunt afwerpen.
Bovendien is er een gevoel van dringendheid. Als je écht nog maar een jaar de tijd hebt, dringt wat werkelijk belangrijk is zich zonder pardon of valse schaamte op de voorgrond. Doe mij nú. Stel mij niet langer uit. Straks is de tijd onherroepelijk op.

Het zijn bijna altijd hartskwesties die zich aandienen, dingen waarbij ons hart zich thuis voelt, activiteiten die onze ziel voeden. Al te vaak hebben we die uitgesteld uit angst, opzij geschoven omwille van iets wat belangrijker leek, verdaagd naar later. Geconfronteerd worden met de dood toont ons dat we die luxe eigenlijk niet hebben. Toch niet als we willen sterven als een gelukkig mens.

En we hoeven niet te wachten tot rampspoed ons treft om ons leven onder de loep te leggen. Eens je de koudwatervrees om je je eigen einde voor te stellen overwonnen hebt, kun je de vruchten van deze visualisatie je leven lang gebruiken. Ik doe ze zelf nog regelmatig. Ik stel me mijn leven voor zoals het nu is, en ik stel me een eindpunt voor in de nabije toekomst. Als er op dat moment dingen naar voren springen die om aandacht en erkenning smeken, weet ik dat ik iets belangrijks aan het verwaarlozen ben en dat het hoog tijd is daar iets aan te doen.

Maar om eerlijk te zijn gebeurt dat niet zo veel meer. Ik heb indertijd, na die eerste ingrijpende confrontatie, een aantal conclusies getrokken. En ik ben op dat spoor doorgegaan. De laatste jaren voel ik als ik denk aan een naderend einde eerder iets als: mooi, ik doe gewoon verder met alles wat ik nu al doe. Het is goed zoals het is. Misschien nog een beetje meer van dit, of een beetje minder van dat, maar ik ben eigenlijk gelukkig. Er is geen wereldreis die per se nog moet gemaakt worden, geen liefdes of passies die van onder het stof moeten worden gehaald, geen lang gekoesterd talent dat eindelijk wil opbloeien maar daar nooit eerder de kans toe kreeg.

Ik lees, ik schrijf, ik heb lief, ik verzorg mijzelf, mijn nest en de geliefden die erin wonen, ik heb een liefdesrelatie met mijn tuin en de natuur, ik omarm zoveel mogelijk mensen en ik zie in elke dag wel ergens een spirituele vonk. Dit is het.
Het mag nog groeien, natuurlijk wel. Nog een paar boeken uitgeven zou mooi zijn, om maar iets te zeggen. Mijn zoon zien opgroeien. Snippertjes inzicht delen met de wereld. En bloeien – rijpen – als oprecht mens.

Varenlotuskaars_057 ed.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s