Dit is niet het hele verhaal

“Je maakt het jezelf niet gemakkelijk met dit stuk, he?”
Ze vraagt het bijna bezorgd en dat raakt me. Haar vraag verrast me, dat ook. Ik had ze niet zien aankomen.

Ja, natuurlijk maak ik het mezelf niet gemakkelijk als ik een artikel schrijf over nieuwsamengestelde gezinnen. Vooral niet als er in het boek van deze aardige schrijfster en in het gesprek dat we hebben zoveel dingen de revue passeren waarvan ik denk: had ik dat indertijd maar wat beter begrepen. Hadden de moeder en de vader van de jongens die ik zo graag zag maar die mij jarenlang het leven behoorlijk zuur gemaakt hebben elkaar maar wat beter willen verstaan en hun verstand maar wat meer gebruikt.

Mijn moeder zei ooit, met hetzelfde mededogen: “Ach kind, dit zou makkelijker gaan als je zelf al kinderen had.” Ze had overschot van gelijk, dat besef ik nu. Door zelf ouder van een kind te worden, heb ik geleerd hoe je sommige gevechten niet moet willen voeren, of niet allemaal tegelijk. Hoe je moet relativeren, en vergeven, en eindeloos opnieuw beginnen.

Maar ervaring heb je pas net nadat je ze nodig had, zegt de boutade. Ook in dit geval, dus. Ik wist als vierentwintigjarige begot niet hoe ik met twee totaal ontredderde kinderen moest omgaan zonder mijzelf daar totaal in te verliezen. Ik zat boordevol goede bedoelingen en had nog niets begrepen van de bedreiging die moeders – menselijk begrijpelijk maar totaal onterecht – zien in nieuwe partners die plots met hun kinderen optrekken.

Mijn man en zijn ex brachten tien jaar lang hun versie van het theaterstuk De Vechtscheiding op de planken. De jongens werden groter, moeilijker, vijandiger ook. Ik stond al die tijd vaak midden in hun vuurlinie. De spanningen rond hun gespleten en verscheurde loyaliteiten werkten ze niet uit op hun ouders, uit angst nog meer brokken te makken. Maar er was een handiger slachtoffer voorhanden, en dat lieten ze me elke keer opnieuw voelen. Hun moeder vond dat maar wat grappig, soms. En hun vader, zo blij dat er ze even waren na weer weken of maanden afwezigheid, liet begaan.

Ardennen20040152.JPG

Vergis u niet: dit is niet het hele verhaal. Trust me, zou Jeanette Winterson zeggen, I’m telling you stories. Er zijn immers honderd andere versies, van alle betrokkenen, met andere meningen en ervaringen. In sommige daarvan kom ik waarschijnlijk echt niet zo goed voor de dag. Mocht ik vandaag als toeschouwer kunnen terugkijken naar een van die taferelen, zou ik ze misschien nu en dan gelijk geven. Ik had net zo goed mijn onhebbelijkheden en onrealistische verwachtingen. Iedereen in deze driestuiveropera had het beste voor, en iedereen had pijn.

Wat ik schrijf, is het duiveltje dat onmiddellijk uit zijn lelijke doosje tevoorschijn springt op het moment dat de aardige schrijfster van mijn interview me bezorgd aankijkt en me vraagt of het wel zal lukken, dit stuk.
Ja, het zal lukken, denk ik bij mezelf. Sommige dingen doen een tijdlang zoveel pijn dat ze gevoelloos worden.

Maar dat klopt gelukkig niet, weet ik nog voor ik thuis ben. Wat gevoelloos is, sterft af, en dit is nog altijd levend. Anders zat ik nu niet te schrijven. Anders voelde ik niet de behoefte om de ramen open te zetten in kamers die te lang donker waren. Ook pijn mag wegwaaien met de ochtendzon.

De Vechtscheiding heeft al enige tijd geleden zijn laatste voorstellingen gehad, het doek is eindelijk gevallen. De jongens zijn ondertussen jongemannen die alle spelers op het toneel een plaats hebben kunnen geven – wat ook zoveel makkelijker gaat sinds ze eindelijk de boodschap kregen dat het oké is om van beide ouders te houden en niet te hoeven kiezen.

Er blijven weliswaar zorgen, vooral over studies en persoonlijke ontwikkeling. Ze dragen meer littekens mee dan kinderen zouden mogen. Dat kan mij bij momenten nóg kwaad maken, en vooral bedroefd, van machteloosheid. Maar dat zeg ik ook tegen de aardige schrijfster: soms is het enige wat je kunt doen leren leven met de littekens.

Ze citeert psychiater Dirk De Wachter in haar boek. Die zegt: het leven is gewoon niet eenvoudig. Als mensen dat idee wat beter zouden aanvaarden, zouden veel dingen ironisch genoeg al wat makkelijker gaan. Dan laten we immers het krampachtige idee los dat alles goed moet komen en fijn moet zijn, en worden we niet radeloos als dat niet blijkt te lukken.

Ik ben ondertussen wel zo ver, merk ik.
Nu nog goed de kamers luchten. En een stuk schrijven.

Advertenties

3 thoughts on “Dit is niet het hele verhaal

  1. Voor wie in gelijkaardige schoenen zit – en open staat voor wat dit verhaal wil vertellen – kan dit een geruststellend brokje gedachten zijn. Het biedt wellicht wat houvast voor het moeilijke parcours dat je in zo’n situatie moet doorworstelen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s