Mensen, hun spullen en het huis waarin ze wonen

“Als een rommelig bureau een teken is van een rommelige geest, wat is een leeg bureau dan?” Deze uitspraak van Einstein is een troostende knipoog voor velen. En sommige hopeloze sloddervossen zijn ook gewoon gelukkig in hun ‘creatieve chaos’. Die mogen nu stoppen met lezen.

Voor de anderen kan Opgeruimd! van de Japanse Marie Kondo een frisse insteek bieden, met verrassende resultaten. Veel mensen willen immers niet per se een leeg bureau, maar ze leven wel met het gevoel dat ze een dagelijks gevecht leveren dat ze telkens weer verliezen. Maar hoe doe je dat, echt goed opruimen?

https://i1.wp.com/www.linlicious-style.nl/wp-content/uploads/2015/05/DSC_9580-750x497.jpg

Je mag Kondo gerust maniakaal noemen: in haar jeugd was haar hobby de kasten thuis op orde leggen. Nu helpt ze als beroep mensen om hun huis aan de kant te krijgen. Haar bedoeling is niet om een woonruimte te herscheppen tot lege kamers met een hoog zen-gehalte. Hoeveel spullen je wilt en hoe ordelijk jij het graag hebt, hangt helemaal van jezelf af. Maar het is wel de bedoeling dat je ballast kwijtraakt, en wel op zo’n manier dat die niet binnen de kortste keren terugkomt.

Word je er blij van?

Opruimen, stelt Kondo, begint met wegdoen. We hebben veel te veel spullen en bewaren van alles dat we niet (meer) nodig hebben. Ze maakt brandhout van alle andere methodes (doe elke dag een kwartiertje, ruim kamer per kamer op… ) en ze zou wel eens gelijk kunnen hebben. Met haar aanpak sorteer je inhoudelijk per categorie en in stijgende moeilijkheidsgraad – eerst alle kleren, dan alle boeken, vervolgens papieren, enzovoort. Emotioneel geladen spullen zoals foto’s bewaar je tot het allerlaatst. Om bij wijze van voorbeeld even bij de kleren te blijven: je kast opentrekken en met een vluchtige blik constateren dat ‘alles wel leuk’ is, is uit den boze. Je moet elk kledingstuk apart door je
handen laten gaan. En de vraag die je jezelf daarbij moet stellen is niet: ‘Heb ik dit de laatste twee jaar nog gedragen?’ of: ‘Wil ik het ooit nog eens aantrekken?’ maar het eenvoudige en tegelijk zeer confronterende ‘Word ik hier blij van?’

Je lichaam reageert spontaan als je een voorwerp in je handen hebt, stelt Kondo. Je voelt onmiddellijk of je ergens blij van wordt of niet. En maak jezelf niet wijs dat je die trui met de vervelende stof die nét niet helemaal goed zit toch nog wel zult aandoen. Dat doe je niet. Waar je niet blij van wordt, belandt uiteindelijk verfrommeld achter in je kast of blijft jaren in een doos op de bovenste plank staan. En wie wordt daar nu beter van?

De meeste zaken waarvan we onszelf aanpraten dat we ze toch niet kunnen wegdoen, tonen een gehechtheid aan het verleden of een angst voor de toekomst. Wat bij je verleden hoort en je niet meer blij maakt, is ballast die je niet meer nodig hebt. Bezorgdheid om de toekomst (‘ooit heb ik dit misschien nog nodig’) is zelden gegrond, en ondertussen ben je er veel bergruimte mee kwijt.
Ook hamsterwoede, waarvan ze in haar boek een paar hallucinante voorbeelden geeft – tachtig rollen toiletpapier, iemand? – is nergens voor nodig. Bovendien kost niet alleen de voorraad maar net zo goed de bergruimte geld. ‘Het is gewoon goedkoper een hele voorraad spullen in de winkel te bewaren en niet in je huis’, schrijft Kondo gevat.

Bedank je bezittingen

Na het sorteren moet er opgeborgen worden. Ga geen ingenieuze opbergsystemen kopen, je hebt al bergruimte genoeg, stelt Kondo. Ga wel heel liefdevol om met je spullen. Plooi ze zorgvuldig (daar heeft ze een fijne methode voor die je op het internet terugvindt) en schik ze rechtopstaand in de kast of de lade, zodat je meteen alles kunt overzien. De voorwerpen worden er zelf ook blij van.

Dat laatste klinkt onnozel, maar Kondo neemt de persoonlijke relatie met bezittingen serieus. ‘Je spullen werken hard voor je’, schrijft ze. ‘Bedank ze daarvoor. Zorg dat ze kunnen uitrusten in de kast. Opbergen is een gewijde handeling, waarbij je een thuis kiest voor je bezittingen. In wezen is opruimen een proces waarbij de balans hersteld wordt tussen de mensen, hun spullen en het huis waarin ze wonen.’

Ondanks de bij tijden lichtjes ergerlijke schrijfstijl – Kondo geeft zelf toe dat dat niet haar grootste talent is – werkt het boek aanstekelijk. We hadden zelf ook zin om alvast wat te oefenen op de kleer- en boekenkasten thuis. En inderdaad: de keuzes zijn verrassend makkelijk te maken. En er komt niet alleen zichtbaar meer ruimte, er groeit ook iets van helderheid. Je wordt gelukkiger als je alleen nog omringd wordt door dingen die je echt blij maken. En de kleren en boeken lijken net iets meer te stralen nu we ze met zoveel liefde door onze handen hebben laten gaan.

En de afgedankte spullen? Die maken iemand anders vast wél gelukkig. Dus naar de rommelmarkt, de bibliotheek, de kringloopwinkel of spullenhulp ermee. Ze zijn ook een uitstekende reden om vrienden uit te nodigen voor een ruil- of weggeeffeestje. Wie zorgt voor de koekjes?

Marie Kondo, Opgeruimd!, A.W. Bruna Uitg., 18,95 euro

Dit artikel verscheen in De Bond van 6 maart 2015

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s