Nieuw

Ik zit in de wagen, op de achterbank van de Renault 9. Vooraan mijn ouders, naast mij mijn zus. Het is nacht, we zijn op de terugweg van oudejaar bij peter Gigi en tante Lili. Op het cassettedeck spelen Italiaanse liedjes waar we van houden. We rijden terug naar huis, waar mijn grootouders al slapen.

Ik kijk naar de voorbijflitsende silhouetten van bomen en struiken, naar de stipjes van de straatlantaarns als een bewegend lint van morse in de verte, naar de bijna ononderbroken lijn van vangrail op een paar meter naast de wagen, gelig in het licht van de altijd brandende autostradelampen.

Ik fluister verhalen tegen het koude autoraam. In de schaduwen naast de wagen zie ik mijn ingebeelde vrienden met me mee rennen. Ze vergezellen me naar huis. Daar zal ik in de zetel wegkruipen, bij de lichtjes van de kerstboom, fluisteren dat ze bij me moeten komen zitten en verder lezen in het boek waarin ik bezig ben, Ronja de roversdochter, van Astrid Lindgren.

 

Ik zit in de wagen, op de achterbank van de Renault 25. Vooraan mijn ouders, naast mij mijn lief en mijn zus. Het is nacht, we zijn op de terugweg van oudejaar bij peter Gigi en tante Lili. In de cd-speler draait Queen. We rijden terug naar huis. Ik denk aan het duister dat ons daar wacht, aan mijn grootouders, en ik mis hen.

Ik kijk naar de voorbijflitsende silhouetten van bomen en struiken, naar de stipjes van de straatlantaarns als een bewegend lint van morse in de verte, naar de bijna ononderbroken lijn van vangrail op een paar meter naast de wagen, gelig in het licht van de altijd brandende autostradelampen. Ik denk aan hoe er in al die jaren niet zoveel verandert, hoe sommige dingen vertrouwd en geruststellend hetzelfde blijven.

In gedachten verzin ik het volgende hoofdstuk van het verhaal dat ik in mijn hoofd heb. Thuis zal ik wegkruipen in de zetel, bij het licht van de kerstboom, mijn schrift pakken en doorschrijven.

 

Ik zit in de wagen, op de achterbank van de Volvo. Vooraan mijn ouders, naast mij mijn zus. Het is nacht, we zijn op de terugweg van oudejaar bij peter Gigi en tante Lili. In de cd-speler draait mama’s favoriete knuffelrock-cd.

Mijn zus en ik hebben afgesproken dat we volgend jaar met ons tweeën wat anders gaan doen. Ik voel me te oud om aan de hand van mijn ouders op familiebezoek te gaan, en ik voel me sinds het uit is met mijn lief ook verdomd alleen.

Ik kijk naar de voorbijflitsende silhouetten van bomen en struiken, naar de stipjes van de straatlantaarns als een bewegend lint van morse in de verte, naar de bijna ononderbroken lijn van vangrail op een paar meter naast de wagen, gelig in het licht van de altijd brandende autostradelampen, en het is een troost dat sommige dingen, vertrouwd en geruststellend, dezelfde blijven.

In gedachten ben ik bij de roman die mij verteert met de passie van een liefdesaffaire. Mijn personages vergezellen me naar huis. Daar zal ik voor het scherm gaan zitten en nog een stuk doorschrijven.

 

Ik zit in de wagen, op de passagiersstoel van de Volkswagen. Mijn man zit aan het stuur. Achteraan mijn stiefzoon van zestien en onze zoon van zes. Het is nacht, we zijn op de terugweg van oudejaar bij meter Caroline en oom Anton. Mijn ouders wonen duizend kilometer ver weg, maar binnen twee weken gaan we op nieuwjaarsbezoek bij peter Gigi en tante Lili.

In de cd-speler draait het recentste album van Yevgueni, waar mijn man en mijn zoon zo van houden. We rijden terug naar huis, en we zingen zachtjes mee. Straks breng ik je weer naar huis.

Ik kijk naar de voorbijflitsende silhouetten van bomen en struiken, naar de stipjes van de straatlantaarns als een bewegend lint van morse in de verte, naar de vangrail op een paar meter naast de wagen, gelig in het licht van de autostradelampen ter hoogte van de afritten. De rest van de weg is donker, ze zijn in België eindelijk aan energiebesparing gaan doen.

Ik denk aan de roman die ik aan het afwerken ben, en waarvan ik hoop dat die in dit nieuwe jaar het levenslicht ziet. In mijn gedachten praten mijn personages tegen elkaar. Ze bekvechten, schelden en lachen, en ze vergezellen me naar huis. Daar zal ik mijn zoon instoppen, op de rand van zijn bed gaan zitten en verder lezen in het boek waarin we samen op avontuur zijn, Ronja de roversdochter, van Astrid Lindgren.

Dan zal ik me met mijn laptop en een glas wijn in de zetel nestelen, en schrijven.

 

Kerst Deurne_083 ed.jpg

Advertenties

4 thoughts on “Nieuw

  1. Life is a never ending story… for each of us and even after us… Because we are what we are: social animals having a soul, in spite of…

    Like

  2. Hmmm… mooi… herkenbaar, met een flinke vleug weemoed… en intimiteit… en ja, dankbaarheid, dat voel ik ook. Heerlijk om te lezen, dank je wel, Kirstin!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s